Een jaar geleden had ik het er over dat ik vond dat er maar weinig interessants uitgekomen was op muziekgebied, maar dat is dit jaar wel anders! hieronder mijn jaarlijst van 2006, maar er komt nog minstens één album bij, dus wordt vervolgd.

Russ Ballard – Book of Love (samples)
Langere platen kunnen gewoon te veel zijn, maar het album "Book of Love" is er niet zo eentje; vijftien van de zestien stukken vind ik helemaal super, alleen het nummer "On to the Next" vind ik ietsje minder, maar dat betekent bij Russ Ballard nog steeds best goed. Mooie frisse productie en mooie filmische stukken hier en daar, die eraan bijdragen dat het echt een luister CD is, die je als totaal wilt horen. Na jaren niks en dan met zo'n album aankomen, prachtig.  

Mr. Moonlight – Nightmoves
Gratis download album, op dit moment nog steeds! Hier mijn geplaatste resensie. 

Slamer – Nowhere Land (samples)
Terry Brock (Strangeways, The Sign) zingt, Mike Slamer (City Boy, Seventh Key, Steelhouse Lane) deed veel van de rest. Het is toch nog mogelijk soms; een nieuw album kopen dat tijdloze melodieuze rock bevat! Het album is af en toe hard, dan juist weer rustiger, met een geweldig geluid en met alleen maar goede nummers die allemaal wel een aparte wending ergens hebben op een gegeven moment. Filmisch had ik het over bij het album van Ballard, die term heb ik van Slamer…

Zeno - Runway to the Gods (samples)
Heb ik genoeg over geschreven al

Na al een tijdje live opgetreden te hebben met de band omdat Steve Augeria stemproblemen kreeg, is het nu echt officieel naar buiten gebracht; Jeff Scott Soto zit nu voor vast bij Journey en zo gaat er ook een nieuw album komen. Zou ik dan na mijn aanschaf van twee gave jaren '80 Journey albums jaren geleden, toch nog es een nieuw album van de band gaan kopen ooit? Het zou maar zo kunnen want Soto vind ik erg goed en het spannende eraan is dat hij best anders klinkt als de vorige Journey zangers.

Kingdom Come heeft hun nieuwste clip op YouTube gezet, kijk maar, of niet. 

Modern proberen te doen kan best goed zijn, maar waarom moet dat met van dat waardeloze drumgeluid meestal? "Aint' Crying for the Moon" begint nog wel aardig zo met die piano, maar tjonge, wat een saai nummer verder zeg, absoluut geen reclame voor het nieuwe album als je het mij vraagt.

Hier mijn eerder geplaatste stukje over Heaven & Hell.

Er ging eerst een raar bericht over Internet dat later niet van Bill Ward bleek te zijn aldus hemzelf. Er stond in dat hij over Ronnie James Dio gezegd zou hebben dat hij wel erg snel besloot weer samen te willen werken met hem, Iommi en Geezer. Vooral ook omdat Ronnie jaren volgehouden heeft dat per se niet te willen, zou Ward geen zin hebben gehad in het nieuwe project.

Wat nou precies waar is, is mij niet duidelijk, maar waarschijnlijk waren het inderdaad andere redenen om niet mee te willen doen. Maar wat wel zo goed als zeker is; dat niet Bill Ward maar Vinny Appicy gaat drummen in Heaven & Hell. Appicy volgde Ward ook al op na het Black Sabbath album "Heaven & Hell" uit 1980, toen had Ward namelijk te maken met persoonlijke problemen zoals het overlijden van z'n moeder.

Op black-sabbath.com staat ook de volgende reactie van Vinny Appicy over het nieuw geschreven materiaal:

It sounds … I was blown away when I heard the songs. They sound very SABBATH-y, you know, really evil songs. And very, very heavy, but a little bit more modern. Ronnie did some absolutely killer melodies, and vocals and lyrics on it. It just fit so well together. I heard the original tracks with just the drum machine, you know, and once we put the drums on it, it completed the puzzle. It just came alive. The songs are absolutely kick ass.

En over Bill Ward zegt hij:

I would like to say, to go on the record, I really love Bill Ward. I was always influenced by Bill's playing from all of the old stuff, you know, and I'm honored to always be affiliated with Bill. I think he's a great drummer and a great person too.

En het is Kikker hemzelf nog wel! Vandaag gekregen  

In februari is het nieuwe album van Last Autumn's Dream waarschijnlijk te koop. Je kunt naar een volle mp3 luisteren van het nummer "After Tomorows Gone".
Tja, dat klinkt niet heel veel anders als andere songs van de band. Dat zou ik niet zo erg vinden als de track nou echt geweldig was, maar het is ook nog net effe een minder nummer. Ik vind het debuut uit 2004 nog altijd alleraardigst, maar de twee opvolgers konden mij nooit zo overtuigen helaas. Misschien dat de rest van het nieuwe album wel verassend goed is? Zou zo maar kunnen hoor. 

En de hoes vind ik ook al niet mooi, lijkt wel of het Journey ruimteschip op de kop op zo'n lelijke Shrapnel hoes terecht is gekomen of iets dergelijks

Ik heb gelukkig de vrijheid om steeds weer nieuwe dingen te kunnen proberen, daardoor zijn er al heel wat verschillende schalen de oven uitgekomen.

Die op de middelste foto heb ik niet zelf geglazuurd trouwens.

Ik had het al in het Engels gedaan, wat zelfs op de Zeno site is gezet. Maar omdat ik ook op MusicMeter reclame wilde maken nu dus ook in het Nederlands. Oftewel; een nieuw berichtje op MusicMeter deel zoveel. 

Zeno is teurg en hoe!

Het openingsnummer "Fanfares of Love" is een best hard en snel nummer met vele mooie solo's en prachtige toetsen. Op een bepaalde manier is het een "Zenology" achtig nummer en zodoende doet het me ook denken aan Fair Warning, de band die oorspronkelijk voortkwam uit Zeno.

Na zo'n openingsnummer met zoveel energie is het tijd voor een iets relaxtere track. En in de vorm van "Climb the Sky" is die er. Het nummer heeft best eigenaardige zanglijnen, maar ik vind het erg goed! De huidige zanger Michael Bormann (van o.a. ook Jaded Heart) klinkt hierop een beetje als Andy Deris op momenten, maar begrijp me niet verkeerd, "Climb the Sky" klinkt helemaal niet als Helloween. Het is een geweldige song en naar mijn mening origineel, want ik ken geen ander Zeno nummer dat er op lijkt.

En dat gaat ook op voor "Land of Illusion". Wat een geweldig intro heeft het! De majestueuze synthesizers naar het einde van het nummer toe zijn super, ik hou er wel van.

"Shades of Blue" is een traditioneler Zeno nummer. Maar doordat Bormann het zingt klinkt het fris en nieuw. Een nieuw album met de originele zanger Michael Flexig zou zeker ook groots geweest zijn, maar met Bormann nu heeft Zeno een nieuwe impuls gekregen.

Met nog een mooie intro begint het titelnummer, dat een hele mooie track is. Daarna volgt het eerste Uli Jon Roth achtige instrumentaaltje "Sogno di Angelo", subtiel aan het begin en hemels bombastisch naar het einde toe.

A-ha! Oosterse melodieën op "Refugees (Longing for Paradise)"! Een atmosferisch nummer met slaggitaarwerk a la "Circles of Dawn". De hammondorgel geluiden naar het einde toe geven het nummer een retro achtige touch mee, maar door de heldere en multigelaagde productie is mij één ding duidelijk; dit is Zeno in het jaar 2006!

Wow, "I Feel – I live" begint als een hard Joe Lynn Turner solonummer. Hoewel ik het goed vind, moet ik bekennen dat ik een nummer als dit niet helemaal vind passen op het album.

"Purify (Longing for Paradise)" is van dezelfde klasse als de andere goede stukken op dit album. In het bijzonder vind ik de swingende gitaarmelodieën erg tof.

Op "Do You Feel the Time" zingt Zeno Roth zelf ook! Als ik dat zo hoor vraag ik me af waarom hij dat nooit eerder gedaan heeft in Zeno.

De tweede instrumental "Sunset Bird Flying Home (Celestial Touchdown)" eindigt het album. Ik had het laatst met iemand over Steve Vai en na een tijdje zei ik dat ik een grotere fan ben van het gitaarwerk van Zeno Roth en vertelde hem te luisteren naar "Sunset Bird Flying Home". Ik weet nog niet of hij dat gedaan heeft, maar als hij dat wel deed zal ie toe moeten geven dat het van hetzelfde niveau is als Vai, of zelfs beter!

Mp3-samples

Ik heb ze al gemaakt;

Niet meer te veel zeuren over persoonlijke problemen, dus ook niet hier.

In mijn dagelijks leven lak hebben aan mensen die hun oordeel al klaar hebben over mij.

Lak hebben aan mensen die denken dat ze beter zijn dan ik, want dat is lekker toch nooit zo.

Geen emoticons meer gebruiken (hoe lang zal ik dat volhouden?)

Nog minder naar het nieuws kijken want daar word ik alleen maar triest van zonder iets te kunnen veranderen verder.

Me er niet schuldig over voelen dat ik het nieuws niet volg en me trouwens sowieso niet meer schuldig voelen over iets.

Lak eraan proberen te krijgen dat bij mij alles anders lijkt te moeten gaan en het beeld proberen los te laten dat dingen op een bepaalde manier moeten om normaal te kunnen leven (dit is een hele lastige…)

Ook nee gaan zeggen tegen dingen die ik niet leuk ga vinden, zoals naar bepaalde bijeenkomsten gaan wat ik meestal te lastig vind, helaas…

En gewoon vrolijk door kloten, zoals mijn broer altijd zegt! Want hij kan het weten.